PROTOTHEMA

Blogs

Όταν η Αθήνα καίγεται, τα “τούβλα” μάς μιλάνε...

ΕκτύπωσηΑποστολήΜέγεθος κειμένου 

Ήταν ο Μιχάλης. Ήταν ο Αλέξης. Ο πρώτος δολοφονήθηκε πισώπλατα από τον αστυνομικό Μελίστα το Νοέμβριο του 1985, ο δεύτερος με ευθεία βολή στην καρδιά από τον ειδικό φρουρό Κορκονέα το Δεκέμβριο του 2008. Είναι ο Μιχάλης. 

Είναι ο Αλέξης. Είναι τα Εξάρχεια ή αλλιώς η γη του άδικου θανάτου τους, είναι οι σφαίρες εξοστρακισμένων εγκεφάλων, είναι οι φίλοι που περνούν για να τους “ανταμώσουν”, είναι οι μάνες τους που ποτέ δεν θα “αναστηθούν”, είναι οι σύντροφοι που φωνάζουν συνθήματα και οι μπαχαλάκηδες που καίνε αυτοκίνητα και σπάνε τζαμαρίες, είναι η λογική που γίνεται επέτειος και η επέτειος που γίνεται παράνοια πάνω σε πληκτρολόγια παρανοϊκών μετριοτήτων. 


Όταν σκότωσαν τον Καλτεζά ήμουν παιδί. Ένα παιδί με τη ματιά καρφωμένη στο πρωτοσέλιδο του άψυχου κορμιού του. Ένα παιδί τρομαγμένο, οργισμένο, αηδιασμένο, προδομένο από τον “καλό μπάτσο που πάντα μας προστατεύει”. Ένα παιδί περικυκλωμένο από ενήλικες ανοησίες που έσκαγαν μέσα μου σαν μολότοφ κάνοντας στάχτη όσους “ξερνούσαν” ότι για την κακή τύχη του Μιχάλη έφταιγε το καρό του πουκάμισο, το μαντήλι στο λαιμό, το σκουλαρίκι στ' αυτί κι ο χωρισμός των γονιών του. Ίσως να ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβα ότι το μίσος του μέτριου ανθρώπου για το διαφορετικό είναι τόσο μεγάλο, τόσο άρρωστο και τόσο διεστραμμένο, που μπορεί να σκοτώνει έναν νεκρό ξανά και ξανά.            

'Οταν σκότωσαν τον Γρηγορόπουλο ήμουν μάνα. Μία μάνα που έδιωχνε το βλέμμα της από το άψυχο κορμί του Αλέξη, δεν το σήκωνα, δεν το μπορούσα. Μία μάνα που ευχόταν για το δικό της παιδί να μην αισθανθεί ποτέ την τεράστια μικρότητα των πολλών άλλων, να μη γευτεί στιγμή το μυαλό-κουκούτσι αυτού του κόσμου, να μπορεί να χλευάσει τα κόμπλεξ του, να φτύσει τα απωθημένα του, να ξεράσει την κακία του. Για τις κότες αυτού του κόσμου, που μεγάλωναν πλάι μου _όπως καμία άλλη _ τα δικά τους κοκόρια, ο Αλέξης δεν ήταν τίποτα παραπάνω από ένα κακομαθημένο πλουσιόπαιδο και η μάνα του τίποτα περισσότερο από μία “ανεπαρκής και ανάξια κοσμική κότα που πήρε το παιδί στο λαιμό της επειδή δεν το διαπαιδαγώγησε σωστά”. 

Δύο δολοφονίες, καμία διαφορά. Το τέλος του Μιχάλη συνοδεύτηκε από μικροαστικές μπούρδες, το τέλος του Αλέξη από ταξικό μίσος, το τέλος και των δύο από το φασιστικό υπόστρωμα της ελληνικής κοινωνίας που τα τελευταία χρόνια όχι απλώς δεν έχει παλιώσει αλλά έχει μετατραπεί σ' ένα ολοκαίνουριο πάπλωμα που πέφτει ασήκωτο στο μέλλον των δικών μας παιδιών. Όχι. Τα παιδιά που κατεβάζουν τζαμαρίες και καίνε την περιουσία σου δεν φταίνε όσο φταις εσύ, σ' αρέσει δεν σ' αρέσει. Ο κύριος ένοχος του καταστροφικού τους μίσους, απόρροια των αμέτρητων αδιεξόδων τους, είσαι εσύ φιλαράκι μου.

Εσύ, που αποκάλεσες τα νεκρά δεκαπεντάχρονα αγόρια ακαμάτες, βάνδαλους, τσογλάνια και αληταριά.  Εσύ, που σε αντίθεση με τη δική τους “ξεφτιλισμένη μάνα”, αυτοανακηρύσσεσαι κυρία του σπιτικού σου και υπόδειγμα του μητρικού σου σύμπαντος. Εσύ, που πιστεύεις πως όταν ένα παιδί έχει φράγκα δεν έχει το δικαίωμα να επαναστατεί αλλά την υποχρέωση να λιάζεται στα καφέ του Κολωνακίου παρέα με την προσωπική του κλίκα. Εσύ, που θεωρείς ότι “όποιο παιδί κάνει φασαρίες αξίζει μια σφαίρα στο κεφάλι”. Εσύ, που υποθήκευσες το μέλλον των σημερινών παιδιών στο δικό σου δανεικό και χιλιοδανεισμένο σύμπαν.

Εσύ, που φοράς την κουκούλα  της ανωνυμίας γράφοντας τσιτάτες μαλακίες του στυλ: “Σε μια ευνομούμενη χώρα, οι γονείς αυτών των παιδιών θα έπρεπε να είναι στη φυλακή για παραμέληση ανηλίκου. Ατύχημα ήταν, δεν ήταν δολοφονία”. Εσύ, που ο ελλειμματικός σου εγκέφαλος σού απαγορεύει να κατανοήσεις ότι οι δολοφονίες ανήλικων παιδιών από αστυνομικό χέρι απειλούν τη δημοκρατία περισσότερο από τις μολότοφ που εκτοξεύουν οι διαδηλωτές. Εσύ, που υπάρχεις μέσα από μία ανυπαρξία χειρότερη κι από θάνατο...                   




 


μαλιστα...11/12/201709:18

με αυτα και με αυτα πεταμε τις ευθυνες απο πανω μας και οπως παντοτε τις φορτωνουμε στους αλλους.... εχουμε βεβαια και δικαιολογια 2-3 ατυχη δυστυχως περιστατικα για να δικαιολογησουμε τα χρονια επι χρονων καταστροφες βανδαλισμους φονους ...βλεπε μαρφιν...ανταρτοπολεμο μολοτοφ πλιατσικο κτλ κτλ που ολοι τα γνωριζουμε.

Απάντηση
γιωργος09/12/201710:16

χωρίς πολλα πολλα η τελευταία παράγραφος του άρθρου σας κ Ξυδα αποκαλύπτει οτι ΔΕΝ έχετε κατανοήσει την ενοια της δημοκρατίας. Ψάξτε το υπό μελέτη και χωρίς συναισθηματικές φορτίσεις

Απάντηση
lex malla lex nulla08/12/201713:57

Για την υπόθεση Κορκονέα αντιλαμβάνομαι πως ΔΕΝ έχετε διαβάσει ούτε μια αράδα από τη δικογραφία κι εξηγούμαι: H βολίδα εξοστρακίστηκε. Διενεργήθηκε πραγματογνωμοσύνη από ειδικό πραγματογνώμονα που διόρισε το Δικαστήριο. Η πλευρά του κατηγορουμένου Κορκονέα διόρισε κι αυτή τεχνικό σύμβουλο-πραγματογνώμονα και το ίδιο έπραξε και η πολιτικώς ενάγουσα κα Τσαλικιάν. ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ πραγματογνώμονες κατέληξαν στο ΙΔΙΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ. Η βολίδα των 9mm από το όπλο του Κορκονέα χτύπησε πρώτα μια από τις τσιμεντένιες μπάλες του πεζοδρόμου και από εκεί εξοστρακίστηκε και καρφώθηκε στην καρδιά του Γρηγορόπουλου. Αυτά μας τα λέει η διενεργηθείσα πραγματογνωμοσύνη, που εντόπισε μέταλλο από την φονική βολίδα πάνω στην μπάλα. Το παραπεμπτικό βούλευμα, που αναφέρεται σε αυτήν, είναι δημοσιευμένο στον νομικό τύπο. Δεν είναι κανένα μυστικό. Δεν αμφισβητείται από κανέναν ότι ο Κορκονέας πυροβόλησε προς το μέρος του Γρηγορόπουλου (και του μικρού όχλου που ήταν συγκεντρωμένος περί αυτόν). Αυτό δεν σημαίνει αναγκαίως ότι ο Κορκονέας "στόχευσε" τον Γρηγορόπουλο ή οποιονδήποτε άλλον. Αυτό είναι το ζητούμενο. Τι από τα δύο συνέβη; α) ο Κορκονέας επεδίωκε να δολοφονήσει τον Γρηγορόπουλο (ή οποιονδήποτε άλλον) και το πέτυχε, ή β) ο Κορκονέας στόχευσε κάπου χαμηλά, χωρίς να επιδιώκει τον θάνατο κανενός, και σκότωσε τον Γρηγορόπουλο λόγω του εξοστρακισμού. Αν το πρώτο, έχουμε μια μοναδική περίπτωση στα παγκόσμια χρονικά που κάποιος επιδιώκει να δολοφονήσει κάποιον άλλο μέσω εξοστρακισμού. Ή για να το πω αλλιώς που από απόσταση 30 μέτρων δεν καταφέρνει να πυροβολήσει ένα στόχο πχ 1,70μ. και πυροβολεί το έδαφος με μαθηματικό υπολογισμό ώστε να πετύχει με γκέλα το στόχο που είναι στα 30 μέτρα. Δύσκολα πράγματα. Νομικά η διαφορά είναι μεταξύ ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως με άμεσο δόλο α βαθμού (επιδίωξη) έναντι ενδεχόμενου δόλου. Η ηθική και πολιτική διαφορά των δύο περιπτώσεων είναι τεράστια: στην πρώτη ο αστυνομικός επεδίωξε τον θάνατο, στην δεύτερη όχι. Είναι ξεκάθαρο ότι ο Κορκονέας ενώ ΔΕΝ ΕΠΙΔΙΩΞΕ το θάνατο του Γρηγορόπουλου, καταδικάστηκε για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως με άμεσο δόλο α βαθμού (επιδίωξη) και άκουσε ισόβια κάθειρξη άδικα! Ο Σαραλιώτης είναι αθώος. Καταδικάστηκε για συνέργεια δια..παραλείψεως! Άνευ υποχρέωσης παροχής συνδρομής, η συνέργεια απαιτεί δόλο, πως γίνεται; Γίνεται. Πας φυλακή μόνο και μόνο για να κατευναστούν τα πάθη. Αθώα και τα παιδιά με τις μολότοφ. Δεν φταίνε εκείνα αν οι γονείς τους αποτύχατε στο ρόλο σας. Να ζητάτε και τα ρέστα όμως, πάει πολύ!

Απάντηση
Chris07/12/201717:06

Σε αυτό το άρθρο, φαίνεται ξεκάθαρα το πρόβλημα της Ελληνικής κοινωνίας. Το πρόβλημα μας είναι ότι δεν μπορούμε καν, να συμφωνήσουμε στο τι είναι ποινικό αδίκημα και τι όχι. Στο μυαλό μας, μπερδεύουμε τα πάντα. Μιλάμε για "δικαιολογημένη βία" και για "φασιστική βία". Ενώ, είναι αυτονόητο, ότι η βία είναι βία, και σε ένα κράτος, τιμωρείται από όπου και αν προέρχεται. Όμως στην Ελλάδα, η αριστερή τρομοκρατία θεωρείται δικαιολογημένη βία. Και εγώ θυμάμαι, τα παιδιά του Παύλου Μπακογιάννη, να κλαίνε στο μνήμα του πατέρα τους. Και ο Παύλος δεν ήταν φασίστας. Θυμάμαι και τα παιδιά στη Μαρφίν, που τα κάψανε ζωντανά οι αλήτες. Οι οποίοι δεν τιμωρήθηκαν. Και φυσικά, το να καις την Αθήνα, και να κάνεις και πλιάτσικο (όπως έγινε το 2008), είναι ποινικό αδίκημα. Όλα αυτά είναι εγκλήματα. Όμως στην Ελλάδα, υπάρχουν υποστηρικτές εγκληματιών. Ο καθένας έχει μια ανάμνηση από τη βία των χωροφυλάκων, της δεξιάς, πριν από 50 χρόνια. Και βγάζει τα βίτσια του, ετεροχρονισμένα, στη σημερινή εποχή. Ένα έγκλημα, δεν τιμωρείται με άλλο έγκλημα. Πότε θα το αντιληφθείτε αυτό? δηλαδή, τόσο δύσκολο είναι?

Απάντηση

Προσθέστε το δικό σας σχόλιο

2500  χαρακτήρες απομένουν

* Υποχρεωτικά πεδία