PROTOTHEMA

Blogs

Ο Αρκάς και ο όχλος

ΕκτύπωσηΑποστολήΜέγεθος κειμένου 

Η κατηφόρα της Μεταπολίτευσης ξεκίνησε με μια προφητική αλληγορία: το «Πεθαίνω σα χώρα» του Δημήτρη Δημητριάδη.

Και τελειώνει με έναν άλλο «Προφήτη», γελοιογραφημένο τούτη τη φορά, αυτόν του Αρκά. Και σωστά. «Επειτα από έναν χαμένο πόλεμο πρέπει να γράφονται κωμωδίες», έλεγε ο Νοβάλις.


Γέννημα θρέμμα και αυτός της ελευθεριάζουσας κουλτούρας που άνθησε στις παρυφές των Εξαρχείων, ο Αρκάς δεν διακωμωδεί απλώς το χειρότερο προϊόν της, την παρούσα κυβέρνηση, με τρόπο που κανείς αντιπολιτευόμενος ως τώρα δεν το κατάφερε. Τα βάζει με τους ίδιους τους παλιούς θαυμαστές του. «Τι γνώμη έχετε για την κυβέρνηση;» ρωτά η δημοσιογράφος σε ένα του σκίτσο. Και ο ερωτώμενος απαντά «Είμαι υπέρ!... Ολα τα κράτη έχουν, γιατί όχι κι εμείς;».

Ο Αρκάς σατιρίζει βέβαια την τωρινή μας ακυβερνησία. Κυρίως όμως σαρκάζει τον πατροπαράδοτο «αντικρατισμό» μας. Την πεποίθηση δηλαδή μιας πολυπληθούς μερίδας Ελλήνων, από τους αυτονομιστές της Αριστεράς και τους κοινοτιστές της Δεξιάς ως τους τωρινούς αναρχοφιλελεύθερους, ότι κυβέρνηση, κράτος, «εξουσία» είναι πράγματα καθ’ εαυτά κακά, δαιμονικά και ότι πρέπει να τα εμπιστευτούμε όλα στην «αυτοοργάνωση» - είτε της κομμούνας είτε της αγοράς.

Ο νεοελληνικός «αντικρατισμός» είναι φυσικά προσχηματικός, προσωπίδα της ιδιοτέλειας οργανωμένων συμφερόντων και δεν έχει αναπτύξει κάποια άξια λόγου θεωρία. Αν τη δεκαετία του 1980 ο τυπικός αναρχοαυτόνομος φλέρταρε ακόμη με το διάβασμα, σήμερα είναι απλώς χουλιγκάνος, λειτουργικά αναλφάβητος, όχι λιγότερο από τον Χρυσαυγίτη του Αγίου Παντελεήμονα. Οι ρίζες του «αντικρατισμού» μας βρίσκονται στην ίδια την κατακερματισμένη μας κοινωνία που γεννά τους καταληψίες και τους μπαχαλόβιους όπως γεννά τις συντεχνίες, τα σόγια και τα φέουδα - σαν τους καρκίνους το άρρωστο σώμα.

Οι θερμοκέφαλοι των Εξαρχείων είναι φαινόμενο κοινωνικό που συγγενεύει με τους μαφιόζους των Ζωνιανών, όχι με την αριστερή μποεμία του Σεν Ζερμέν ή του Γκρίνουιτς Βίλατζ. Εχει λοιπόν σημασία ότι ο Αρκάς θέτει στο στόχαστρό του την ενδημική μας ανομία. Και ακόμη μεγαλύτερη ότι το κάνει διά στόματος ηρώων κοινών - καθημερινών, μικροαστών, νοικοκυραίων. Αυτών δηλαδή που μισούν όσο τίποτε οι «απροσκύνητοι» και οι δήθεν εξεγερμένοι.

 Ο «Προφήτης» του Αρκά ως εγχείρημα καλλιτεχνικό θυμίζει τα «Σατιρικά γυμνάσματα» του Κωστή Παλαμά ή το «Κούρεμα» του Διονύση Σαββόπουλου. Φανερώνει έναν καλλιτέχνη που στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, που ξεπέρασε τον ίδιο τον εαυτό του, που με βαρύ προσωπικό κόστος επέλεξε από ηθογράφος και θυμόσοφος να γίνει κήνσορας και μαστιγωτής.

Μόνο στους σπουδαίους συμβαίνει αυτό, να διαλύουν τις προσδοκίες των οπαδών τους, να τους στρέφουν μάλιστα εναντίον τους. Σε αντίθεση με την τρέχουσα γελοιογραφία, πολλά από τα πολιτικά του σκίτσα έχουν περιεχόμενο καθολικό, ξεφεύγουν από τα δεσμά της συγκυρίας. Σε 100 ή 200 χρόνια θα παραμένουν εξίσου επίκαιρα και αληθινά.

Γιατί βέβαια το θέμα του Αρκά δεν είναι τόσο ο Τσίπρας και η κωμική εξουσία του, ούτε καν οι τωρινές εθνικές μας περιπέτειες. Το πραγματικό θέμα του Αρκά είναι ο όχλος, η ανεκρίζωτη ανοησία του αγελαίου ανθρώπου.
 
Οι καλύτεροι διάλογοί του φέρνουν στον νου τις σελίδες εκείνες του Θουκυδίδη που περιγράφουν την ανήκεστη σήψη της πόλης, την πορεία της προς το μοιραίο. «Ο πόλεμος κατά της βλακείας τελείωσε», έχει γράψει. «Χάσαμε».

* Συγγραφέας


Αρκάς για όλους!23/08/201700:25

O Koύλης είχε πάει στη βουλή μια γελοιογραφία του Αρκά, όπου αναφερόταν ότι πολιτικός είναι αυτός που υπόσχεται ότι θα λύσει τα προβλήματα που ο ίδιος δημιούργησε. Αλλά αυτό ισχύει και εκτός Σύριζα και μάλιστα πολύ περισσόπτερο: Η ΝΔ και το Πασόκ (με τους παρατρεχάμενους) υπόχονται να μας βγάλουν από τη χρεωκοπία και τα μνημόνια στα οποία αυτοί μας έριξαν...

Απάντηση
F22/08/201716:06

Διαβαζω Αρκάς απο την εποχή του "Σιγά τα αυγά" και μεχρι σήμερα. Σε ολα αυτα τα χρονια το χιούμορ του ειναι πάντοτε επίκαιρο απο την σεξουαλικη αφύπνιση των '80s και το νεόφερτο καταναλωτισμό, την επαρχία, τις ενδοοικογενειακές σχέσεις, τις νέες πεποιθήσεις κ.α. Θρυλικά τα άλμπουμ με κόκκορα και τις προσπάθειες του να κανει sex, γουρούνι (όλες με θέλουν για το κορμί μου) και σκουλήκι, "Παμε πρόβα" με Βαγγέλη, Ασώματο και Θέκλα, το σπουργίτι, τον αρουραίο Μοντεχρηστο που ολα είχαν κυκλοφορήσει σε t-shirts. Πολυ εύστοχο το αρθρο ως προς τις παρατηρήσεις του και συμφωνω πως ο Αρκάς και όσοι τότε είχαν παράλληλο μορφωτικό αλλα και κοινωνικό υπόβαθρο δεν χρωστάνε τίποτε να απολογηθούν στους οπαδούς που διαδηλώνουν την στείρα ιδεοληψία τους, χωρις πνεύμα και χιούμορ και χωρις πολιτισμό. Αρκάς for ever γιατι δεν χρωστάει τίποτε και σε κανένα και το εχει αποδείξει η μακρά πορεία του. Και ακριβώς επειδη ειναι υπεράνω και ειναι κλασικός τώρα τον ξέρουν και οι γονείς μας και τα παιδια μας .

Απάντηση
Α ρε Κουτσουρέλη22/08/201715:39

Εχθρός της Δημοκρατίας είναι οι ελίτ. Η καθεστηκυία πολιτική τάξη και η πλουτοκρατία. Η αριστερά δεν εξαιρείται, είναι ομοούσια και αδιαίρετη από τις όλες αυτές τις ελίτ, εξάλλου η αριστερά και ιδεολογικά και πρακτικά δεν μπορεί παρά να είναι εχθρός της δημοκρατίας. Η λειτουργία της αριστεράς στα πλαίσια των δυτικών πολιτευμάτων είναι συνυφασμένη με πρακτικές που συνιστούν περίσσοτερο όπλα και λιγότερο πολιτικές, η προπαγάνδα και ο χλευασμός είναι τα κυριότερα συστατικά της. Απέναντι σ αυτά το αποτελεσματικότερο μέσο αντίστασης είναι το χιούμορ. Γι αυτό ο Αρκάς είναι ο χειρότερος εχθρός τους, διότι είναι ο σημαντικότερος στο είδος του. Το ξέρουν εξάλλου η προπαγάνδα χρησιμοποιεί τα όπλα των αντιπάλων, θυμηθείτε τον Λαζόπουλο, αλλά και την κατάλληξή του στην συνείδηση του λαού, όταν κατάλαβαν ότι είναι εργαλείο προπαγάνδας και όχι πηγαία αντίδραση όπως ο Αρκάς.

Απάντηση
panos22/08/201713:00

ΑΡΚΑ ΞΕΠΟΥΛΗΘΗΚΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ. ΚΑΙ ΕΧΑΣΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΣΟΥ. ΔΥΣΤΥΧΩΣ

Απάντηση

Προσθέστε το δικό σας σχόλιο

2500  χαρακτήρες απομένουν

* Υποχρεωτικά πεδία