PROTOTHEMA

Blogs

Να βρεθούμε αλλά χωρίς κινητά. Γίνεται; Χλωμό το βλέπω

ΕκτύπωσηΑποστολήΜέγεθος κειμένου 

Η συνάντηση της καλοκαιρινής παρέας που ανταμώνει κάθε χρόνο κανονίστηκε μέσω Messenger και ήταν όλοι χαρούμενοι.

Οι περισσότεροι τον υπόλοιπο χρόνο δεν βρίσκονται από κοντά και η κοινή τους αγάπη για το συγκεκριμένο νησί είναι μια καλή ευκαιρία να τα λένε και να μοιράζονται λίγες στιγμές χαλάρωσης σε ένα περιβάλλον διαφορετικό από την πολύβουη τσιμεντούπολη και τα άγχη της καθημερινότητας.


Η διοργανώτρια της βραδιάς επέλεξε ένα χωριουδάκι που δεν είναι πολύκοσμο και τουριστικό και ένα ταβερνάκι που είχε απλωμένα τα τραπέζια στη μικρή πλατεία δίπλα στην εκκλησία. Φρόντισε μάλιστα ειδικά για εκείνη τη βραδιά όπου θα βρισκόταν η παρέα να υπάρχει και live μουσική από κάποια τοπική κομπανία, αλλά και μεζεδάκια εκτός καταλόγου.

Ολα προμήνυαν μια υπέροχη βραδιά γλεντιού, με φίλους και γνωστούς. Και όντως. Μόλις αρχίσαμε να συγκεντρωνόμαστε οι αγκαλιές, τα φιλιά, τα πειράγματα και η διάθεση όλων έδειχναν ότι θα ακολουθούσε ένα τρικούβερτο γλέντι. Τα αστεία και οι ερωτήσεις που δεν περίμεναν απαντήσεις έδιναν και έπαιρναν. Οι φιλοφρονήσεις του τύπου «είσαι κούκλα, εσένα δεν σ’ αγγίζει ο χρόνος» γίνονταν χωρίς φειδώ, ξεπερνώντας καταφανώς τα όρια της αστικής ευγένειας. 

Μόλις καθίσαμε στο μεγάλο τραπέζι σε σχήμα «Π» άρχισαν να σερβίρονται και οι πρώτοι μεζέδες, αλλά πριν προλάβουμε να σηκώσουμε τα ποτήρια και να δοκιμάσουμε τα καλούδια τα κινητά τηλέφωνα, που για λίγο ξεκουράζονταν πάνω στο τραπέζι έπιασαν ξανά δουλειά. Αρχισαν σχεδόν όλοι να φωτογραφίζουν τα πιάτα, κόπηκαν μαχαίρι οι κουβέντες και οι φωνές. Και να φανταστεί κανείς πως δεν είμαστε δα και πιτσιρικάδες που τους βλέπουμε να κάθονται στο ίδιο τραπέζι αμίλητοι και να επικοινωνούν με τον απέναντί τους με μηνύματα ή που δεν πάνε σε μαγαζιά όπου δεν έχει καλό σήμα ή WiFi!

Σε λίγο άρχισαν τα ποσταρίσματα των πιάτων στο Facebook και το Instagram. Στην απέναντι πλευρά του τραπεζιού διέκρινα μια φίλη να μην ασχολείται με το κινητό της (μπορεί και να μην είχε πολλή μπαταρία), σήκωσα το ποτήρι και με ένα νεύμα έκανε κι αυτή το ίδιο. Ο φίλος που καθόταν δίπλα μου στράφηκε στην πλευρά μου και χάρηκα που επιτέλους θα συνεχίζαμε την κουβέντα που είχαμε αφήσει στη μέση. «Κοίτα να δεις για πότε πήρα 17 like», μου είπε σαν να μου ανακοίνωνε μια σημαντικότατη εξέλιξη. «Εσύ;». «Ξέρεις, εγώ δεν συνηθίζω να ποστάρω τις ιδιωτικές μου στιγμές. Προτιμώ να τις ζω και δεν νομίζω να ενδιαφέρει κανέναν άλλο αν τρώω γαύρους ή πανσέτες». Από την έκφραση του προσώπου του κατάλαβα ότι για το υπόλοιπο της βραδιάς δεν θα είχαμε και πολλά να πούμε καθώς μάλλον θα έμπαινα στη λίστα με τη φραγή!

Φυσικά αυτό δεν πτόησε τον καλοκαιρινό μου φίλο, ο οποίος σηκώθηκε και πήγε να μοιραστεί τη χαρά του με τα like με τους παραδίπλα.
Στο μεταξύ, κάποιοι πληκτρολογούσαν μανιωδώς τις απαντήσεις στα σχόλια που τους έκαναν οι διαδικτυακοί τους φίλοι ή αντάλλασσαν οθονιές με τους δίπλα και τους απέναντι λες και γινότανε κάποιος άτυπος αγώνας για το ποιος θα πάρει τα περισσότερα like στις φωτογραφίες με τους κολοκυθοκεφτέδες και την ψωμολαδέα. Ακουσα μάλιστα έναν να σχολιάζει στη διπλανή του: «Κοίτα να δεις, τέτοια ώρα και η Δήμητρα είναι στο FB. Τραβάει μεγάλες μοναξιές από τότε που χώρισε!».

Η ορχήστρα, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες να μεταδώσει κέφι και να κάνει την παρέα να ακολουθήσει στο τραγούδι, διαπίστωνε ότι ακόμα και τα πιο πολυτραγουδισμένα και αγαπημένα κομμάτια πήγαιναν άκλαυτα. Βέβαια δεν ήταν ακριβώς έτσι, γιατί η διπλανή (από την άλλη πλευρά) φίλη μου διαπίστωσα ότι τραβούσε video την ορχήστρα, το οποίο μετά από λίγο είχε φροντίσει να θέσει επίσης στην κρίση των διαδικτυακών της φίλων.
Και να φανταστείτε πως δεν είμαστε στην εφηβική ή μετεφηβικά ηλικία. Εχουμε όλοι τα χρονάκια μας, τις εμπειρίες μας, τις κοινωνικές και επαγγελματικές μας θέσεις.
«Πολύ καλό», άκουσα να φωνάζει στον απέναντι ο διπλανός μου και να σκάει στα γέλια. Αναφερόταν προφανώς στο σχόλιο που είχε κάνει στην ανάρτησή του ο φίλος της άλλης άκρης του τραπεζιού και με την άκρη του ματιού μου τον είδα να του απαντά στα γρήγορα μέσω Messenger. Οι σερβιτόροι συνέχιζαν να γεμίζουν το τραπέζι με καλούδια και μεζέδες που η όμορφη καλοκαιρινή μας παρέα τιμούσε με το ένα χέρι, καθώς το άλλο ήταν απασχολημένο με το πληκτρολόγιο του κινητού!

Κάπως έτσι συνεχίστηκε το υπόλοιπο της βραδιά μας. Ποσταρίσματα, like, σχόλια, απαντήσεις και τα κινητά τηλέφωνα προέκταση του χεριού, με την κοινωνική δικτύωση να έχει αντικαταστήσει στο έπακρο τη φυσική επικοινωνία και τους διαδικτυακούς φίλους να έχουν αναγορευτεί σημαντικότεροι από τους άλλους, τους μη δικτυωμένους και με φυσική παρουσία. 
Από το μέσο του τραπεζιού σηκώθηκε μια φίλη που παλιά την ήξερα ως ιδιαίτερα επικοινωνιακή και ζήτησε την προσοχή μας. Προς στιγμή σκέφτηκα ότι θα ζητήσει από την παρέα να κλείσουν τα κινητά και να αρχίσουμε το τραγούδι και τον χορό. Ή να σηκώσουμε όλοι τα ποτήρια και να πούμε ένα «στην υγειά μας». Γρήγορα, όμως, απογοητεύτηκα, καθώς την άκουσα να ρωτάει αν έχει κανείς κανένα γεμάτο power bank!

Μετά ταύτα, το πήρα πλέον απόφαση ότι η βραδιά θα συνεχιζόταν -για όσο συνεχιζόταν- με αυτόν τον τρόπο. Στο μεταξύ κάποιοι από την παρέα, παρότι η ώρα είχε πάει 2 μετά τα μεσάνυχτα, μιλούσαν στα τηλέφωνά τους ακατάπαυστα, ενώ άλλοι είχαν σηκωθεί και έκοβαν βόλτες δίνοντας εντολές στον συνομιλητή τους λες και ήταν διευθύνοντες κάποιας πολυεθνικής εταιρείας ή κάποιας χρηματιστηριακής που έπρεπε να προλάβουν το άνοιγμα του Χρηματιστηρίου του Χονγκ Κονγκ.

Περασμένες 3, η ορχήστρα αποκαμωμένη, όχι τόσο από το παίξιμο αλλά κυρίως γιατί ένιωθε ότι παίζει σε κουφούς, σταμάτησε. Ηρθε ο λογαριασμός, πληρώσαμε και αρχίσαμε ξανά τους χαιρετισμούς. Αγκαλιές και φιλιά όπως όταν συναντηθήκαμε και υποσχέσεις να μη χαθούμε ξανά, βρε παιδιά, να κανονίσουμε και στην Αθήνα να ξαναβρεθούμε και να τα λέμε πιο συχνά.
Και να φανταστεί κανείς πως δεν είμαστε παιδιά, ήμασταν διακοπές, ήμασταν για λίγες μέρες μόνο σε νησί, ενώ αμφίβολο πόσοι εξ ημών θα καταφέρουμε και του χρόνου να κάνουμε διακοπές!

Ε.Π21/08/201719:39

Δεν έχω έξυπνο κινητό, δεν έχω facebook & δεν τουιτάρω, περιφρονώ βαθιά κάθε γελοίο άνω των 20 που δεν σέβεται την ηλικία του, τον συνδαιτημόνα του και την έξοδό του. Στην παρέα μου τα κινητά δεν είναι στο τραπέζι, κανείς δεν ξέρει πού πάω, τί τρώω και τί κάνω. Στις μετακινήσεις διαβάζω ή λύνω σταυρόλεξα, δεν ρισκάρω τενοντίτιδες. Δεν θέλω διαδικτυακούς φίλους, θέλω φίλους να τους αγγίζω. Για μένα η ζωή ήταν πολύ καλύτερη πριν την εξέλιξη της τεχνολογίας αυτού του ειδους. Δεν μαιμουδίζω συμπεριφορές και δεν μασάω από μάρκετινγκ. Eννοείται πως μου έχει στοιχίσει παρεξηγήσεις και αποχωρήσεις, αλλά δεν μ ενδιαφέρει η παρέα νάρκισσων που νομίζουν πως ο κόσμος περιστρέφεται γύρω τους

Απάντηση
Κατερίνα21/08/201717:53

Συνεχίζω! Θεωρώ ότι η ιδιωτικότητα είναι κάτι πολύ σημαντικό! Κανείς δεν είναι ανάγκη να ξέρει που είμαι ή τί ακριβώς κάνω! Αλλά μάλλον δεν το βλέπουν όλοι έτσι!

Απάντηση
Κατερίνα21/08/201717:13

Πολύ καλό το άρθρο σας! Δυστυχώς έτσι είναι! Οπου και να γυρίσω όλοι είναι απασχολημένοι με ένα κινητό! Θεωρώ ότι είμαι απο τους ελάχιστους που δεν είναι στο facebook παρότι διαθέτω έξυπνο κινητό. Προσπαθώ να κάνω μία λογική χρήση και να μην εξαρτώμαι απο αυτό!

Απάντηση
Καραγιαννίδης Κ.21/08/201708:14

Ο άνθρωπος απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τον άνθρωπο. Όταν επικοινωνεί με κάποιον, στόχος του δεν είναι η επικοινωνία, αλλά η χρήση της τεχνολογίας! Πληρώνει στην τηλεφωνική του εταιρεία για να έχει απεριόριστες κλήσεις και το αποτέλεσμα είναι να τηλεφωνά σπάνια. Ο προφορικός λόγος φθίνει συνεχώς, λόγω αχρηστείας. Γίναμε όλοι ... γραφιάδες!

Απάντηση

Προσθέστε το δικό σας σχόλιο

2500  χαρακτήρες απομένουν

* Υποχρεωτικά πεδία