PROTOTHEMA

Blogs

Καπετάνιοι και παπούτσια

ΕκτύπωσηΑποστολήΜέγεθος κειμένου 

Μια φορά πριν από χρόνια, μπήκα σε γνωστό κατάστημα υποδημάτων για να αγοράσω ένα ζευγάρι παπούτσια. Το είδα στην βιτρίνα, μου άρεσε και παρά την “τσιμπημένη” τιμή του, το αποφάσισα...

“Α, το συγκεκριμένο μοντέλο δεν το έχουμε” μου είπε η πωλήτρια.


“Ε, τότε τι το έχετε στην βιτρίνα βρε παιδιά” ρώτησα απορημένος.

“Ίσως το έχουμε σε ένα άλλο κατάστημα” μου απάντησε για να αποφύγει την περαιτέρω συζήτηση και μ' έστειλε συστημένο στο άλλο κατάστημα της ίδιας “αλυσίδας”.

Εκεί το βρήκα πράγματι και μάλιστα στο σωστό νούμερο. Αλλά η εκεί πωλήτρια μου αποκάλυψε οτι δεν μπορώ να το αγοράσω γιατί ήταν “κρατημένο” από άλλο πελάτη! (Σαν να μου έλεγε εσύ είσαι πελάτης β' κατηγορίας)...

Ορκίστηκα να μην ξαναπατήσω το πόδι μου στην συγκεκριμένη αλυσίδα. Και καλό μου έκανε. Γιατί βρήκα το συγκεκριμένο παπούτσι, σε άλλο κατάστημα υποδημάτων και μάλιστα πολύ φθηνότερο, διότι στα προηγούμενα πλήρωνες και την φίρμα!


Γιατί θυμήθηκα αυτή την ιστορία; Διότι διαβάζω οτι δύο υποκαταστήματα της συγκεκριμένης αλυσίδας έβαλαν λουκέτο, ενώ και τα υπόλοιπα δεν πάνε και πολύ καλά...


Είμαι βέβαιος οτι αν ερωτηθεί ο ιδιοκτήτης τους, θα αποδώσει τις δυσκολίες που περνάει η επιχείρησή του στην κρίση.

Αλλά δεν φταίει μόνο η κρίση. Φταίει και η νοοτροπία που κουβαλούσαν -και κουβαλάνε ακόμη- ορισμένοι επιχειρηματίες για το πως λειτουργεί η αγορά.


Είχαν μάθει στο εύκολο κέρδος, στις δημόσιες σχέσεις και στη μεγάλη ζωή, ξεχνώντας οτι πάνω από όλα θα πρέπει να κρατάς ευχαριστημένο τον πελάτη. Όταν του διαφημίζεις “φρέσκο ψάρι” πρέπει να έχεις πάντα φρέσκο ψάρι. Και να μην το πουλάς, σαν να μη μπορεί ο πελάτης να βρει κι αλλού φρέσκο ψάρι...


Τέτοιας νοοτροπίας επιχειρηματίες, χτυπούν τώρα το κεφάλι τους στον τοίχο, αναθεματίζοντας την κρίση, επειδή δεν φρόντισαν να θωρακιστούν βλέποντας την θύελλα να έρχεται.

Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για τον επιχειρηματία που πουλάει παπούτσια. Ισχύει και για ιδιοκτήτες καταστημάτων ηλεκτρικών ειδών, για εκδότες, για εστιάτορες, αλλά και για ιδιοκτήτες σούπερ μάρκετ.

Η κρίση ξεχώρισε γενικώς τους επιχειρηματίες σε δύο κατηγορίες. Σ' αυτούς που μπορούν και στα δύσκολα και σ' αυτούς που μπορούν μόνο στα εύκολα.

Σ΄ αυτούς που προσαρμόστηκαν στις ανάγκες των capital controls και σ΄ αυτούς που δεν άντεξαν τα capital controls.


Η κρίση κι οι επιλογές των πολιτικών μας έχουν πράγματι δημιουργήσει μια ασφυκτική κατάσταση στην ελληνική οικονομία. Αλλά υπάρχουν επιχειρηματίες που ακόμα και σ΄ αυτό το περιβάλλον, όχι μόνο αντέχουν, αλλά κι αναπτύσσονται.

Είναι αυτό που λένε, “ο καλός ο καπετάνιος στην φουρτούνα φαίνεται”...

Κι είναι η εποχή που μετράμε καπετάνιους. Είτε αυτοί κουμαντάρουν αυτοκρατορίες, είτε πουλάνε παπούτσια...

Συμφωνώ κι επαυξάνω21/03/201719:57

γιατί την περίοδο των παχιών αγελάδων στο κατάστημα της εν λόγω εταιρείας στα νότια προάστια μόνο για να δεις την βιτρίνα έπρεπε να στριμωχθείς ή να περιμένεις να μετακινηθεί κάποιος, αν δε έκανες το λάθος κι έμπαινες μέσα να ζητήσεις να σε εξυπηρετήσουν οι ξινές με έπαρση πωλήτριες του εν λόγω καταστήματος χωρίς το αντίστοιχο dress code - δηλ. κοινούμενη διαφήμιση προιόντων- αισθανόσουν ως πολίτης τρίτης, τέταρτης ίσως και πέμπτης κατηγορίας. Έδωσα όρκο στον εαυτό μου να μη ξαναπατήσω εκεί που δεν σέβονται τα χρήματα μου -που από οσο γνωρίζω έχουν την ίδια αγοραστική δύναμη είτε φοράς την Άρτα και τα Γιάννενα είτε ένα ταπεινό τζην. Η εταιρεία έβλεπε τους πελάτες μόνο σαν χρήμα μετατρέποντας το ντύσιμο του κάθε πελάτη σε ευρώ όπως ο ΣΚΡΟΥΤΖ ΜΑΚ ΝΤΑΚ. Δεν είμαι χαιρέκακος άνθρωπος αλλά όταν τα τελευταία χρόνια έβλεπα τις εν λόγω πωλήτριες να καπνίζουν στο παγκάκι έξω απο το κατάστημα ένα αίσθημα δικαίωσης με καταλάμβανε, όχι για τις πωλήτριες αλλά για τον εν λόγω όμιλο. Ξεκίνησαν ως βιοτεχνία παπουτσιών με ποιότητα αδιαμφισβήτητη αλλά το εύκολο χρήμα τους θόλωσε το μυαλό. 'Εμαθαν και στη κουτσή Μαρία τα prada, τα Hogan, τα CAR SHOE, τα CASADEI, τα Tods, τα sergio rossi, τα TORY BURCH κλπ. και νόμισαν ότι προάγουν το πολιτισμό. Υ.Γ. Κάποτε διάβασα σε ένα βιβλίο "...στεναχωριόμουν που δεν είχα παπούτσια μέχρι που είδα κάποιον που είχε πόδια"κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε.....

Απάντηση
nobody di tutti 21/03/201716:30

Επειδή τυγχάνει να γνωρίζω κάποια πρόσωπα και καταστάσεις, υποψιάζομαι περί ποίας αλυσίδας μπορεί να πρόκειται, αυτό όμως είναι εντελώς ασήμαντο σε σχέση με τα σημαντικά. Για να μην πάμε όμως απ' ευθείας στα σημαντικά που είναι βαριά και ασήκωτα φορτία για την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων, ας κοιτάξουμε την αρχική αιτία που σε εξόργισε. Ένα οποιοδήποτε κατάστημα, ασχέτως αν δεν είναι συνετό να το προβάλλει στην βιτρίνα, έχει κάθε δικαίωμα ΕΣΤΩ και το μοναδικό ζευγάρι να το εκθέτει εκεί, πρωτίστως επιτελώντας το εμπορικό της καθήκον που είναι η πώληση αγαθών, και δευτερευόντως στο βαθμό που αποτελεί αξιόλογο κράχτη να αποτελεί αιτία προσέλκυσης ενδιαφέροντος για άλλα προσφερόμενα προϊόντα του καταστήματος. Εδώ τελειώνει η δική σου άγνοια περί εσωτερικών εμπορικών ζητημάτων... και εδώ αρχίζει η δημόσιο-υπαλληλική νοοτροπία & νεοελληνικός ωχαδερφισμός. Εφ' όσον έδειξες πρόθυμος να υποβληθείς σε τέτοια ταλαιπωρία, η υπάλληλος, ο προϊστάμενος, ή ο ιδιοκτήτης της αλυσίδας, θα μπορούσαν να τηλεφωνήσουν το άλλο υποκατάστημα τους, και να δεσμεύσουν το συγκεκριμένο αν υπήρχε διαθέσιμο, ή να σας ενημερώσουν για την έλλειψη του χωρίς να χρειαστεί να αντιμετωπίσετε τέτοια προσβλητική συμπεριφορά. Τώρα αρχίζουν τα ωραία. Συνήθως αυτές οι αλυσίδες είναι εισαγωγικές εταιρίες ξένων σημάτων - επώνυμες μάρκες. Οι όποιοι εισαγωγείς ψυχή & πνεύμα μεταπράτες, που δεν έχουν εκτεθεί ποτέ στον διεθνή ανταγωνισμό, ποικίλως προστατευμένοι από ένα ολιγαρχικό καθεστώς, με κλειστά επαγγέλματα, με επιδοτήσεις, με απουσία αληθινού ανταγωνισμού, με καρτέλ, με απουσία αληθινής επιτροπής ανταγωνισμού, με ταυτόσημα χαρακτηριστικά του υπόλοιπου θεσμικού κατεστημένου... λογικό & φυσιολογικό δεν είναι να έχουν αποκτήσει ταυτότητα που δεν διαφέρει από μία ανυπόληπτη δημόσια υπηρεσία ; Μερικές φορές πρόσωπα με διεθνή εμπειρία & ικανότητες επειδή χαλάνε την πιάτσα, θα βρεθούν εκτός, για να παραμείνουν οι εκλεκτοί του συστήματος. Αν η τοπική στρούγκα βγάζει φέτα σε συνεργασία με τον υπερεθνικό τσέλιγκα που προμηθεύει κατ' αποκλειστικότητα το γάλα... δεν μπορεί να εμφανιστεί ένας εξυπνάκιας-αλεξιπτωτιστής και με την πρώτη ύλη του τσέλιγκα να κάνει παιχνίδια... αντί για φέτα να παράγει τσένταρ-στίλτον-ροκφόρ, κάνοντας την τοπική αγορά μπάχαλο με πιάνεις ; Πάντως το άθλημα, όπως και άλλα αθλήματα για τους μετέχοντες έχει εμπειρίες ! Nα δείς π.χ. γύφτο τζέντλεμαν να πληρώνει 250ε χωρίς παζάρι, και επώνυμο πολύεκατομμυριούχο να απαιτεί να αγοράσει αγαθά κάτω του κόστους αγοράς του λιανέμπορου.

Απάντηση

Προσθέστε το δικό σας σχόλιο

2500  χαρακτήρες απομένουν

* Υποχρεωτικά πεδία